In deze verkenning van de verhouding tussen moderniteit, wonen en architectuur is Hilde Heynen eropuit de kloof te overbruggen tussen het vertoog van de Moderne Beweging en culturele theorieën van de moderniteit. Zij bespreekt daartoe enkele belangrijke positiebepalingen uit de architectuur, zoals Adolf Loos, Siegfried Giedion, Manfredo Tafuri, Das Neue Frankfurt en New Babylon, en confronteert die met inzichten uit de kritische theorie van onder meer de Frankfurter Schule als een genuanceerde kritiek van de moderniteit en het modernisme. De bevinding waartoe zij komt, is dat architectuur beschouwd moet worden als een cultureel kader dat het dagelijks leven structureert en de tegenspraken van de moderniteit belichaamt. Wel kan, zo betoogt zij, architectuur een kritische houding tegenover de moderniteit aannemen.  

Met Architectuur en kritiek van de moderniteit schreef Hilde Heynen een voor architectuurstudenten toegankelijke inleiding in niet gemakkelijke auteurs als Benjamin, Adorno en Tafuri.

Quote:
'Hilde Heijnen heeft een helder, kritisch en absoluut fundamentele tekst geschreven die zou moeten worden gelezen niet alleen door iedere student maar ook door iedere praktiserende architect.'  
- Kenneth Frampton