De geschiedenis van de architectuur is voor David Watkin (docent architectuurgeschiedenis aan de universiteit van Cambridge) een geschiedenis van herlevingen en hernemingen. Het verleden is geen begraafplaats van elkaar keurig opvolgende architectuurstijlen. Integendeel, de architectuurgeschiedenis getuigt van de duurzaamheid, de schoonheid en de vitaliteit van de klassieke architectonische taal. Watkin houdt het oog gericht op het esthetisch continuüm waarin de oudheid en de barok, Palladio en Dudok, de gotiek, de Art Nouveau en de modernen alle deel hebben aan de realisering van schoonheid.

De westerse architectuur is inmiddels een veelgebruikt handboek geworden voor opleidingen en een naslagwerk voor geïnteresseerden. De tweede druk (juni 2001) is grondig herzien en uitgebreid. Ten opzichte van de eerste druk uit 1994 zijn er een aantal grote wijzigingen: Het boek begint met een nieuw hoofdstuk over de architectuur in Mesopotamië en Egypte, en het hoofdstuk over de moderne architectuur is uitgebreid om recht te doen aan de laatste ontwikkelingen. Door het hele boek heen zijn plattegronden, doorsnedes en stedenbouwkundige situaties toegevoegd, waardoor de bruikbaarheid van het boek voor het onderwijs is verhoogd.

Quote:
`Watkins meeslepende beschrijvingen en zorgvuldig uitgekozen beeldmateriaal maken De westerse architectuur tot een van de meest leesbare en boeiende architectuurgeschiedenissen die er de laatste decennia zijn verschenen.' Caroline van Eck in Trouw  
 
`De afbeeldingen van gebouwen en ontwerpen openen de ogen voor vele gebouwen die ten onrechte worden genegeerd in de al bestaande architectuurgeschiedenisboeken.'  
Bernard Hulsman in NRC Handelsblad